حس خوبیه...

برعکس همه ی آدما که روزا رو به شبا ترجیح میدن، من همیشه شبا رو بیشتر دوست داشتم.
همه تا نیمه های شب بیدارن و به غصه هاشون فکر میکنن، اما من تا دم صبح رویا می بافم و از لذتشون خوابم نمی بره. دلم نمیاد چشمامو رو اون لذت و هیجان تصور رویاهام و لرزش دلم ببندم و با خواب، لذت دیدن رویا تو و بیداری رو از خودم بگیرم.
این رویابافیا وقتی برات جدی تر میشه که اثرشونو ببینی.
خیلی لذت بخشه که ببینی زندگیت داره شبیه رویاهای گذشته ت میشه. به باران سلامی دوباره خواهم داد...